Afscheid nemen doet pijn!
De reis was gezellig, prima chauffeurtje, leuk breitje
relaxte hondjes op de achterbank
en voorkeursmuziek op de pak.
Maar na een lange reis is het toch goed een powernap te nemen om
daarna in een typisch Frans truckers restaurantje van een heerlijke maaltijd te kunnen genieten.
De andere dag konden we niet anders zingen dan 'Quand le soleil dit bonjour au montage'. De zon scheen en schijnt nog steeds en hoe!
's Ochtends vroeg voor het eerst met James en Oliver boodschappen gedaan. Nou het is een schot in de roos onze hondenbuggy. Het werkt voortreffelijk, de hondjes zijn van de vloer en dan mogen ze in elke winkel.
Ze waren wel een beetje van slag. Weigerden te eten, dus dan maar voeren! Nu is alles weer goed, maar we moeten ze wel in de gaten houden.
Dit is ons uitzicht. Kan vervelender toch!
Ondanks de hitte toch maar een begin gemaakt met het sandwichen van mijn eerste blok van mijn BB-quilt om te kunnen quilten. Wees nou eerlijk en tja als je dan toch niets anders te doen heb en tja volledig een GV-tje uithang, dan is af en toe een steekje doen wel heeeeeeel erg leuk.
Veel kampeerders zoeken met deze hitte de waterkant op. Verder op langs de Gardon is het rustiger waar ik graag zwem.
Op een dag (welke ook al weer - raak je hier een beetje kwijt hoor) toch naar Anduze. Het is een soort van thuis komen. Gelijk bij ons lavendelvrouwtje een nieuwe voorraad aangeschaft. Kunnen we er weer tegen. René wilde wel even naast de buggy op J&O passen.
En ja hoor ... roffel roffel..... hier is de beloofde foto..... René
achter
de buggy!!!!!!!!
Een impressie van de plaatselijke markt. Hier zeep genoeg
en worsten
en ik heb nog staan twijfelen of ik deze zou kopen voor Yvonne. Maar ja als je niet weet of de maat nu één of twee handjes vol is wordt het wel moeilijk! Hihi we hebben wel gelachen.
Nu ik in blijde verwachting ben van L.... en als motto 'never a dull moment' bij me draag, alvast een berejurkje gebreid.
Nu blijkt het verschil tussen James en Oliver. Daar waar James keizerlijk gedrag van z'n pa toont en een afwachtende houding aanneemt, graaft Oliver net als z'n ma en als een echte terrier een goot langs de caravan zodat ze beiden op de koele aarde kunnen slapen.
Omdat het leven van hondenkampeerders soms erg spannend is, hebben we maar een soort van provisorische box gemaakt.
Nu moeten jullie niet denken dat ik ook met mijn brains op de Franse toer ben hoor. Zo af en toe met een lekkere Mistral om mijn oren, maak ik ook nog wel een beetje huiswerk.
Nu de temperatuur 's middags boven de 35 graden stijgt, gaan we in de layback houding. Op de wind een beetje lezen, prikken, breien of zwemmen. René heeft de caravan een typisch Franse uitstraling gegeven. We zitten rondom in de parasols! Oh wat naar.........
Het bloggen gaat hier niet vanzelf. Dat doet een groot beroep op mijn geduld (en oh dat heb ik toch zo). Voor de komende dagen geven ze iets lagere temperaturen op en dan gaan we wat andere leuke dingen doen.
Tot over een poosje (lekker Frans begrip).
