Zaterdag 30 maart
Met deze halve Amerikaan
’s ochtends vroeg op pad. Voor vandaag staat weer een prachtige rit op het
programma van ongeveer 400 km van Golden naar Grand Junction. Via Silverthorne,
Vail en Glenwood Springs volgen we de Colorado River. We overnachten in Fruita
bij Grand Junction.
Ik weet niet of we op
tijd zijn, maar vanuit onze camper met het uitzicht op
‘quand le soleil dit
bonjour au montagne’
wensen wij een ieder vast
een hele ‘prettige Pasen’!
Onderweg weer eens een
paar lossen en vasten gedaan. Stich- en quiltsteekjes lukken niet; de camper
wiebelt graag. Bovendien hebben René en ik veel te veel te zien en te
bebabbelen (leuk woord trouwens) of
we hebben via de walky
talky overleg met Alex en Yvonne.
Over de Interstate 70
langs de Colorade River genieten we o.a. van de prachtige bomen in hun natuurlijke
habitat (waar we van dromen om nog eens een bonsai van te maken).
Op sommige gedeelten van
de weg reden we op ijs.
Een ding moet gezegd worden ‘we hebben geweldige
chauffeurs!
In de omgeving van Vail
wordt nog volop van de wintersport genoten. De skiliften zijn nog in gebruik.
We hebben een skieer van boven naar beneden kunnen volgen. Geweldig wat een
snelheid.
Het werd zulk lekker
weer, dat we onderweg zelf een bakkie hebben gezet en de natuur hebben gevoeld.
Wat een rust zo langs de kant van de weg.
Met de miles die we reden
zagen we de bergen van kleur en structuur veranderen. Woorden schieten hier
tekort. Zo mooi dat het ons af en toe de adem benam.
De Colorado River volgend
reden we richting Grand Junction, waar we eerst een heerlijk ijsje hebben
gegeten om de lente te vieren. Wat een heerlijk weer.
En natuurlijk stond de ‘Quilters
Corner’ op het verlanglijstje.
Net zoals tijdens onze
quiltreis in maart 2011, kan ik niet anders zeggen dan dat ik de Amerikanen
ongelooflijk vriendelijk vind. Overal worden we zo leuk en hartelijk ontvangen.
Nog wat fat quarters kunnen scoren voor mijn Bonsaiquiltverzameling. Het
afwerken van ons boodschappenbriefje voor onze quiltvriendinnetjes valt niet
mee, maar we hebben nog twee weken waarin ook weer van alles mogelijk is.
Na het avondeten zijn we
teruggewandeld naar ons RV Park, hebben we onderweg een bezoek gebracht aan het
Vietnam Memorial.
Zeg nu eerlijk met deze
lucht op je netvlies ga je toch heerlijk slapen en kijk je weer vol verlangen
uit naar de dag van morgen. De dag waarin we de Rocky Mountains echt gaan
verlaten, waar we Utah binnenrijden en de dag waarop we
Shannon en Stuart gaan zien.
To be continued!
